Het piepkleine stierkalfje dat er (niet) mag zijn

Gepubliceerd op 14 mei 2021 om 15:32

Door: Leonie Cornips

Waar start ik het verhaal over een piepklein stierkalfje in een houten box van ruim twee bij twee meter dat zonder tussenkomst al lang dood zou zijn? Tijdens mijn veldwerk naar hoe koeien met elkaar communiceren en met mensen in de melkveehouderij geeft de boer mij een fles met speen om het stierkalfje te laten drinken. Het kleintje heeft even moeite de speen te vinden, maar klokt daarna de melk gulzig naar binnen, ondersteund door mijn hand onder zijn kin. 

 

   ‘Dit kalfje gaat van het weekend weg’ zegt de boer, ‘hij is te licht in gewicht en dus krijg ik geen inkomsten als hij naar de kalvermesterij gaat.’ De boer heeft niets aan een stierkalf, die geeft later geen melk. Een stier is nauwelijks van betekenis in een moderne melkveestal waar kunstmatige inseminatie (KI) de dagelijkse praktijk is. Het kalfje zuigt aan mijn vingers, springt wat in zijn box waarna hij met zijn volle buik op het geurige stro gaat liggen. Hij laat zich rustig aaien en kriebelen onder zijn kin.

 

   Thuisgekomen raak ik de gedachte niet kwijt aan het ukkie zoals de boer hem noemt en zijn naderende dood. Ik bel Bert Hollander van het enige koeienrusthuis (https://koeienrusthuis.nl/) in Nederland. Bij Bert in Oldeberkoop mogen de koeien zo oud worden als ze willen.

   ‘Hij mag hier komen,’ zegt Bert ‘maar er is wel een flinke wachtlijst.’ 

 

Waar laat ik het verhaal verder gaan van een piepklein stierkalfje dat er niet mag zijn? De naderende dood van het stierkalfje bevindt zich in een knooppunt van complexe lijnen die nauwelijks te benoemen zijn. Een lijn is dat melkkoeien alleen melk geven als ze bevallen zijn, een tweede dat kalfjes in de gangbare melkveehouderij gescheiden worden van hun moeders. Een derde dat inseminators KI toepassen. Een vierde is de Nederlandse taal die onderscheid maakt tussen de woorden zwanger en drachtig hoewel mensen en koeien beiden negen maanden hun kind dragen. Een vijfde is dat biologen uitvinden dat koe-kalf-scheiding na de geboorte latere ellende voorkomt bij de koeienmoeder. Een zesde is een allesoverheersend economisch marktsysteem waarin prijssignalen van vraag en aanbod investeringen, productie en distributie bepalen dus een kapitalistische markt waarin het niet uitmaakt of producten dood of levend zijn. Een zevende zijn de supermarkten en groothandels die zo goedkoop mogelijk melk en vlees verkopen of een achtste zijn de consumenten die voor vlees en melk niet veel willen betalen. Nog meer lijnen zijn de melkcoöperaties en fosfaatregels van de Europese Unie en Nederlandse overheid.

 

Nog veel meer lijnen verbinden de boeren die de boerenpraktijk van kinds af aan meekrijgen en gedwongen worden zo goedkoop mogelijk te produceren. Of de medische wetenschap die celkweken uitvindt die voor hun duur afhankelijk zijn van serum dat van bloed van ongeboren kalveren afkomstig is. Serum dat de goedkoopste en makkelijkste oplossing is voor vaccins zoals tegen Covid-19 en voor productie van hormonen. Of onze samenleving waarin gezellig barbecueën voor mensen in de zomer buiten een culturele uiting is en belangrijk voor gevoelde identiteit(en). Of taalwetenschappers voor wie koeientaal geen taal is zoals mensentaal, en dus niet echt de moeite van onderzoek waard. 

 

   Het zijn de individuele mensen niet die een stierkalfje geen kans geven maar de wijze waarop mensen zich (anoniem) organiseren in culturen, regeringen, overheden, samenlevingen, beroepen, industrieën, instituties, opleidingen. Hun activiteiten zijn het resultaat van specifieke manieren van denken, spreken en schrijven; dit representeert niet alleen maar maakt ook op den duur een bepaalde werkelijkheid. 

 

Gelukkig vind ik ook een paar mensen - collega’s van het Humanities Cluster (KNAW) in Amsterdam - die met mij het ukkie meefinancieren zodat hij kan blijven leven. Nu nog een goed adres voor hem vinden waar hij welkom is totdat hij naar het koeienrusthuis kan. Of dat gelukt is, komt in het volgende blog.  En oh ja het piepkleine stierkalfje heeft al snel een naam van mijn collega’s gekregen. Die naam wordt nog onthuld.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Ineke Rietveld
een maand geleden

Hartverwarmend. En hartverscheurend hoe we met onze mededieren omgaan. Als je nog eens zoiets hebt, mevr. Cornips, dan wil ik graag meedoen, ook ruimte bieden voor zover mogelijk. Mijn paarden zijn vast lief voor een kalfje. twee kalfjes zou voor de kalfjes wel fijner zijn.
Succes!

Jacqueline Vos
een maand geleden

Wat een aangrijpend en ook ontroerend artikel.